Για τη γενιά Ζ, ο τουρισμός δεν λειτουργεί αυτονόητα ως επαγγελματική προοπτική αλλά ως μια μεταβατική «σεζόν», χρήσιμη για το παρόν και φτωχή για το μέλλον. Η εικόνα που διαμορφώνεται μέσα από την έρευνα δείχνει έναν κλάδο που προσφέρει εισόδημα και ευελιξία, αλλά δυσκολεύεται να πείσει ότι μπορεί να αποτελέσει πεδίο εξέλιξης, σταθερότητας και επαγγελματικής ταυτότητας.
Η σχέση της Gen Z με τον τουριστικό κλάδο αποδεικνύεται βαθιά αντιφατική, όπως αναδεικνύεται μέσα από τα ευρήματα της έρευνας της qed social and market research. Η Χριστίνα Καράμπελα, Διευθύνουσα Σύμβουλος της εταιρείας, μεταφέρει στο Tornos News τη φωνή των νέων, περιγράφοντας τον τουρισμό, με τα λόγια της ίδιας της γενιάς, ως έναν χώρο που «αφενός προσφέρει εργασιακή ευελιξία και τα χρήματα που χρειάζονται σε αυτή την παρατεταμένη φάση πειραματισμού με δουλειές χαμηλής πτήσης και χαμηλής δέσμευσης, και αφετέρου συχνά επιβεβαιώνει το αρνητικό στερεότυπο για το τι σημαίνει δουλειά: εκμετάλλευση και μη τήρηση των συμφωνηθέντων».
Η εικόνα αυτή δεν προκύπτει από μεμονωμένα περιστατικά, αλλά συγκροτεί ένα σταθερό μοτίβο εμπειριών και αντιλήψεων. Στην πράξη, όπως επισημαίνεται, ο τουρισμός «δεν φαίνεται να λειτουργεί ως ένας εποικοδομητικός εκπαιδευτικός προθάλαμος για τη σχέση των νέων με την εργασία συνολικά, ενώ ταυτόχρονα δυσκολεύεται να κρατήσει άξιους ανθρώπους μακροπρόθεσμα». Αυτός ακριβώς ο συνδυασμός εξηγεί γιατί, παρά τη βαρύτητα του κλάδου για την ελληνική οικονομία, η νέα γενιά τον αντιμετωπίζει κυρίως ως προσωρινή λύση και όχι ως συνειδητή επαγγελματική επιλογή.
Τα συμπεράσματα αυτά βασίζονται σε μια εκτενή ποιοτική έρευνα, η οποία περιλάμβανε περίπου 200 ώρες συνομιλιών με νέους 18 έως 29 ετών από όλη την Ελλάδα. Μέσα από αυτές τις συζητήσεις αναδείχθηκε ένας κοινός άξονας αντίληψης τόσο για τον τουρισμό όσο και για το λιανικό εμπόριο: κλάδοι που συνδέονται με ρόλους εξυπηρέτησης χαμηλής εξειδίκευσης, υψηλής έντασης εργασίας και περιορισμένης συνάφειας με ανώτερες σπουδές και μακροπρόθεσμες φιλοδοξίες. Παρότι αναγνωρίζονται ως δυνητικά εξωστρεφείς και ελκυστικές δουλειές, συχνά βιώνονται ως εποχικές, πιεστικές και χωρίς ξεκάθαρο ορίζοντα εξέλιξης.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η απαξίωση του τουρισμού ως εργασιακού προορισμού δεν αποτελεί εύκολη υπόθεση. Η Χριστίνα Καράμπελα τονίζει ότι, ακριβώς επειδή ο τουρισμός συνιστά εθνικό κεφάλαιο, η αναστροφή αυτής της εικόνας δεν μπορεί να αφεθεί στην τύχη. Η κ. Καράμπελα επισημαίνει ότι «ο τρόπος που υλοποιούμε την τουριστική υπηρεσία συνδέεται τελικά με την εθνική μας ταυτότητα», γεγονός που καθιστά αναγκαία μια συνειδητή, στρατηγική προσέγγιση.
Η έρευνα της Gen Z φωτίζει συγκεκριμένες περιοχές παρέμβασης που μπορούν να λειτουργήσουν ως γέφυρα εμπιστοσύνης ανάμεσα στη νέα γενιά και τον κλάδο. Η εκπαιδευτική αναβάθμιση των σχολών Τουρισμού, η οργανωμένη και ουσιαστική ενημέρωση για τις ευκαιρίες απασχόλησης καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους, η δημιουργία δομημένων ευκαιριών internship και η ανάδειξη δεξιοτήτων που ενδυναμώνουν τον νέο εργαζόμενο στο μέλλον του αναδεικνύονται ως κρίσιμα σημεία. Παράλληλα, η διαφάνεια, η αξιοκρατία και η κοινωνικά επωφελής σύνδεση του τουρισμού με τις τοπικές κοινωνίες προκύπτουν ως βασικές προϋποθέσεις για μια σχέση που δεν θα εξαντλείται στη λογική της «σεζόν».
Η Gen Z δεν απορρίπτει τον τουρισμό, αλλά αμφισβητεί τη δυνατότητά του να προσφέρει προοπτική. Η πραγματική πρόκληση για τον κλάδο δεν είναι απλώς να καλύψει κενές θέσεις εργασίας, αλλά να επαναπροσδιορίσει τον ρόλο του ως πεδίο μάθησης, εξέλιξης και επαγγελματικής αξιοπρέπειας, αν θέλει να παραμείνει βιώσιμος και ανθρώπινος στο μέλλον.
