Υπάρχουν μέρες που δε αναγκάζουν να κοιτάξεις μέσα σου και η 25η Νοεμβριου είναι μια από αυτες.
Μια μέρα που το ΕΠΑΛ Μυκόνου δεν θέλει να προσπεράσει και δεν γινόταν να λείπει από την σελίδα μας. Πρόκειται για ένα κάλεσμα καρδιάς, να σταθούμε απέναντι σε κάτι που μας ξεπερνά όλους:
τη βία που στερεί φωνές, που στερεί ζωές, που αφήνει πίσω της σκιές.
Φέτος, περισσότερο από ποτέ, νιώσαμε την ανάγκη να μιλήσουμε αληθινά.
Όχι πίσω από βιβλία, όχι με μεγάλα λόγια, αλλά με το θάρρος που χρειάζεται όταν λες στα παιδιά την αλήθεια:
ότι οι γυναικοκτονίες δεν είναι αριθμοί∙
είναι πρόσωπα που χάθηκαν.
Και ότι ο σεβασμός ανάμεσα στα δύο φύλα δεν είναι αυτονόητος∙
είναι κάτι που χτίζεται, πέτρα-πέτρα, μέσα στην οικογένεια, στο σχολείο, στις σχέσεις, στην καρδιά.
Μέσα από βιωματικές δράσεις μπήκαμε σε μια σιωπή γεμάτη νόημα.
Αφήσαμε τα παιδιά να νιώσουν πριν μιλήσουν.
Να παρατηρήσουν, να προβληματιστούν, να αναγνωρίσουν τη βία ακόμη κι εκεί που φοράει χαμόγελα.
Και κάπως έτσι, γεννήθηκαν ζωγραφιές που ίσως ήταν μικρές εξομολογήσεις.
Αλήθειες που δεν ειπώθηκαν με λόγια, αλλά με γραμμές που παλεύουν να πουν κάτι πιο μεγάλο από τις ίδιες.
Το βίντεο που ακολουθεί είναι η δική μας κατάθεση ψυχής.
Είναι το «δεν μένουμε αμέτοχοι» που προσπαθούμε να κάνουμε πράξη.
Είναι η υπόσχεσή μας ότι στο σχολείο μας θα συνεχίσουμε να καλλιεργούμε παιδιά που ξέρουν να βλέπουν, να σέβονται, να προστατεύουν.
Γιατί, στο τέλος, δεν είναι απλώς ένα μάθημα.
Είναι η ευχή μας για τον κόσμο όπου θα μεγαλώσουν.
Ένας κόσμος όπου καμία γυναίκα δεν θα φοβάται,
και κανένα παιδί δεν θα χρειάζεται να μάθει τι σημαίνει βία.
Στο σχολείο μας διαλέγουμε το φως.
Και μαθαίνουμε στα παιδιά μας πώς να το κρατούν αναμμένο — για όλες τις γυναίκες, για όλους τους ανθρώπους, για το αύριο που αξίζουμε.
