Ο περιφερειακός δρόμος της Μυκόνου έχει μετατραπεί εδώ και καιρό σε μια ανοιχτή πληγή για το νησί. Ένα έργο που θα έπρεπε να υπηρετεί την κυκλοφοριακή αποσυμφόρηση, την οδική ασφάλεια και την καθημερινότητα κατοίκων και επισκεπτών, εξακολουθεί να συνδέεται με καθυστερήσεις, ασάφεια και μια μόνιμη αίσθηση εγκατάλειψης. Για τους πολίτες, το πρόβλημα έχει πάψει προ πολλού να είναι τεχνικό. Είναι βαθιά πολιτικό και απολύτως καθημερινό.
Η κατάσταση που έχει διαμορφωθεί προκαλεί αγανάκτηση. Οι υποσχέσεις επαναλαμβάνονται επί χρόνια, οι δεσμεύσεις ανακυκλώνονται, όμως το αποτέλεσμα παραμένει το ίδιο. Οι πολίτες βλέπουν έναν δρόμο που εξακολουθεί να δημιουργεί ανησυχία, να γεννά ερωτήματα για την ασφάλεια και να ενισχύει την αίσθηση ότι κανείς δεν αναλαμβάνει ουσιαστικά την ευθύνη για να δοθεί οριστική λύση.
Στο μεταξύ, η γνωστή εικόνα της μετάθεσης ευθυνών έχει κουράσει. Η Περιφέρεια παραπέμπει στον Δήμο. Ο Δήμος δείχνει την Περιφέρεια. Και μέσα σε αυτό το πινγκ πονγκ δηλώσεων, αρμοδιοτήτων και δικαιολογιών, εκείνοι που πληρώνουν το τίμημα είναι οι κάτοικοι και όσοι κινούνται καθημερινά στο οδικό δίκτυο του νησιού. Η κοινωνία της Μυκόνου δεν ζητά πια εξηγήσεις. Ζητά αποτέλεσμα.
Το ζήτημα του περιφερειακού δεν αφορά μόνο την ποιότητα ζωής. Αφορά άμεσα την ασφάλεια. Όταν ένα έργο σέρνεται, όταν οι παρεμβάσεις καθυστερούν και όταν η αβεβαιότητα γίνεται μόνιμο καθεστώς, τότε η επικινδυνότητα παύει να είναι θεωρητική. Γίνεται μέρος της καθημερινής εμπειρίας των πολιτών. Και αυτό είναι το πιο σοβαρό στοιχείο της υπόθεσης.
Η Μύκονος είναι ένας διεθνής προορισμός με τεράστια τουριστική πίεση, αυξημένες ανάγκες μετακίνησης και έντονη εποχική φόρτιση. Υπό αυτές τις συνθήκες, η λειτουργία του οδικού δικτύου δεν αποτελεί δευτερεύον ζήτημα. Αποτελεί βασικό δείκτη οργάνωσης, διοικητικής επάρκειας και σεβασμού προς την τοπική κοινωνία. Όταν ένα τόσο κρίσιμο έργο μένει να αιωρείται ανάμεσα σε εξαγγελίες και αλληλοκατηγορίες, το μήνυμα που εκπέμπεται είναι προβληματικό.
Οι πολίτες της Μυκόνου έχουν πια εξαντληθεί από τα ίδια λόγια. Δεν πείθονται από νέες διαβεβαιώσεις, ούτε από την ανακύκλωση παλιών επιχειρημάτων. Έχουν ακούσει πολλά και έχουν δει λίγα. Αυτό που ζητούν είναι να σταματήσει ο φαύλος κύκλος των καθυστερήσεων και να υπάρξει συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα, καθαρή ευθύνη και χειροπιαστή πρόοδος.
Ο περιφερειακός δρόμος δεν μπορεί να παραμένει σύμβολο αδράνειας. Δεν μπορεί να είναι ένα ακόμη έργο που όλοι αναγνωρίζουν ως αναγκαίο, αλλά κανείς δεν οδηγεί με αποφασιστικότητα στην ολοκλήρωσή του. Σε ένα νησί με τόσο μεγάλη προβολή, τόσο υψηλές απαιτήσεις και τόσο σύνθετη κινητικότητα, η αδυναμία επίλυσης ενός τόσο κρίσιμου ζητήματος εκθέτει συνολικά τη διοικητική εικόνα του τόπου.
Η τοπική κοινωνία έχει φτάσει στα όριά της. Και αυτό που πλέον μένει να φανεί είναι αν οι αρμόδιοι θα συνεχίσουν να μετακινούν την ευθύνη από γραφείο σε γραφείο ή αν θα αντιληφθούν επιτέλους ότι ο χρόνος της ανοχής έχει τελειώσει. Γιατί για τη Μύκονο, ο περιφερειακός δρόμος δεν είναι μια εκκρεμότητα του χαρτιού. Είναι μια καθημερινή δοκιμασία για τους πολίτες.
