Η εικόνα που συναντά σήμερα ο επισκέπτης στο αεροδρόμιο της Μυκόνου δεν ταιριάζει σε έναν διεθνή τουριστικό προορισμό. Αντί για μια οργανωμένη και προσεγμένη πρώτη επαφή με το νησί, ο ταξιδιώτης βλέπει σημάδια εγκατάλειψης, ελλιπούς μέριμνας και απουσίας στοιχειώδους αισθητικής φροντίδας. Το ζήτημα με τις ταμπέλες αναδείχθηκε με ένταση, προκάλεσε δημόσιες αντιδράσεις και τροφοδότησε μια μεγάλη συζήτηση. Όμως, μετά τη φασαρία, η εικόνα έμεινε σχεδόν ίδια.
Το ερώτημα είναι απλό. Αυτή είναι η βιτρίνα που θέλει να παρουσιάζει η Μύκονος; Έγινε κάποια σοβαρή μελέτη για το τι πρέπει να αντικατασταθεί, πώς πρέπει να οργανωθεί ο χώρος, ποια πληροφορία πρέπει να δίνεται στον επισκέπτη και με ποιον τρόπο; Υπήρξε κάποια εναλλακτική πρόταση ή το θέμα εξαντλήθηκε σε καταγγελίες, αντιπαραθέσεις και προσωπικές συγκρούσεις;
Η πρώτη εικόνα ενός τόπου έχει μεγάλη σημασία. Στο αεροδρόμιο κρίνεται το πρώτο αποτύπωμα του προορισμού. Εκεί φαίνεται αν υπάρχει σχέδιο, φροντίδα και αντίληψη για το πώς θέλει ένα νησί να συστηθεί στον κόσμο. Όταν ο επισκέπτης φτάνει και αντικρίζει πρόχειρες, φθαρμένες ή ελλιπείς υποδομές πληροφόρησης, το μήνυμα που λαμβάνει είναι ότι κανείς δεν ασχολήθηκε σοβαρά με την εμπειρία του.
Την ίδια ώρα, στο νησί καταγράφονται αυθαιρεσίες, εικόνες ανοργανωσιάς και περιστατικά που δείχνουν ότι οι κανόνες δεν εφαρμόζονται με τον ίδιο τρόπο για όλους. Αυτό επιβαρύνει ακόμη περισσότερο την κατάσταση. Γιατί όταν η δημόσια συζήτηση επικεντρώνεται σε ένα θέμα αισθητικής, ενώ γύρω υπάρχουν πολύ σοβαρότερα ζητήματα διοίκησης και ελέγχου, τότε η αίσθηση που δημιουργείται είναι πως λείπει η ιεράρχηση.
Η Μύκονος χρειάζεται μια σοβαρή παρέμβαση στην πρώτη της εικόνα. Χρειάζεται καθαρό σχέδιο για την αισθητική, την πληροφόρηση και τη λειτουργικότητα στους βασικούς χώρους υποδοχής. Χρειάζεται επίσης συνέπεια. Γιατί το πρόβλημα δεν λύνεται με θόρυβο, ούτε με δημόσιους καβγάδες. Λύνεται με αποφάσεις, με συνεννόηση και με πρακτικές παρεμβάσεις που δείχνουν ότι κάποιος έχει αναλάβει ευθύνη.
